Column ประจำ
Sponsor

ศาสตราจารย์ท่านใหม่กับ... หัวใจดนตรี และศิลปะ

“ตัวเองเป็นคนที่ชอบดนตรีมาก ตั้งแต่เด็กชอบฟังดนตรี classic ระหว่างทำโจทย์เลข ได้เริ่มเล่นไวโอลินตั้งแต่อายุ 14 ปี เพราะเป็น เครื่องดนตรีที่พอจะหาซื้อได้ในราคาที่ไม่แพงมาก ตอนเตรียมสอบ เข้ามหาวิทยาลัยจึงหยุดเรียนไวโอลินแล้วก็ไม่ได้จับไวโอลินเลย พอ แต่งงานก็ได้โอกาสเรียนดนตรีพร้อมกับลูก จึงเริ่มเรียนเปียโน แต่ เรียนไม่ทันลูก เพราะไม่มีเวลาซ้อม และนิ้วมันแข็งไม่พลิ้ว ก็พอจะ เล่นได้บ้าง จนกระทั่งประมาณ 4 ปีที่ผ่านมานี้จึงมีโอกาสได้กลับมา เรียนไวโอลินอย่างจริงจังอีกครั้ง”

 

“ไวโอลินเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นค่อนข้างยาก ผู้เล่นต้องมีสมาธิ ตาต้องมองโน้ตเพลง คางหนีบไวโอลิน นิ้วมือซ้ายกดไปบนสาย ตามตัวโน้ตทำนองของเพลงแต่ละเพลง หูต้องฟังเสียงที่เล่นออกมา ต้องไม่เพี้ยน มือขวาลากคันสีขึ้นๆ ลงๆ ยาวสั้น หนักหรือเบา ตาม ลีลาของเพลง บางครั้งเท้าขวาหรือซ้ายก็จะขยับเพื่อนับจังหวะไม่ ให้พลาด จะเห็นว่าการเล่นไวโอลินต้องใช้อวัยวะหลายส่วน ต้อง ทำงานประสานกันจึงจะบรรเลงออกมาเป็นเพลงตามที่ผู้ประพันธ์

ได้แต่งทำนองไว้ ความไพเราะเป็นทักษะเฉพาะบุคคลซึ่งได้ฝึกฝนจนชำนาญและเข้าใจบทเพลงนั้นอีกทั้งขึ้นกับอารมณ์และสมาธิ ของผู้บรรเลง บอกได้ว่ายาก ซึ่งตัวเองก็ไม่สามารถเป็นนักสีไวโอลิน ที่เก่งได้ ถามว่าเล่นเพลงได้มากน้อยแค่ไหน เล่นได้เป็นร้อยๆ เพลง แต่ความไพเราะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ยิ่งอายุมากสมรรถนะไม่เหมือนวัย เยาว์ ก็เลยเล่นเป็นงานอดิเรกที่ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของ งาน ดนตรีไม่มีพิษภัย แต่สร้างความสุข ความเพลิดเพลินได้เป็น อย่างดี บอกได้เลยค่ะว่ามีความสุขเวลาสีไวโอลิน”

“การเรียนดนตรีก็ควรจะต้องมีการซ้อมเล่นทุกวันจึงจะได้ผล ซึ่ง เราก็ได้มาเรียนที่โรงเรียนวีระพันธ์ดุริยางค์ เรียนสัปดาห์ละ 1 ชั่วโมง และได้ซ้อมเล่นเป็น Duet กับครูเปียโน คุณครูสุรพล กลันตบุตร ที่ บ้านทุกวันพุธและวันพฤหัสบดี วันละ 2 ชั่วโมง เวลา 4 ทุ่มถึง เที่ยง คืน อะไรจะขนาดนั้น เหตุผลคือ มีความสุขดีค่ะ คลายเครียด ได้ทำ ในสิ่งที่ตัวเองชอบ โดยเฉพาะสามี(ศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ ทันตแพทย์สมเกียรติ อรุณากูร) มานั่งฟังอยู่ใกล้ๆ บางครั้งเขาก็ หลับ พอทักเขา เขาก็ตอบว่าไม่ได้หลับ ฟังอยู่ เพราะดี เล่นต่อไป... ก็คงจะฟังได้พอประมาณ มิฉะนั้นเขาคงไม่เคลิ้มหลับ”

 

“งานอดิเรกที่ชอบมากอีกอย่างคือ การปักภาพ Cross-stitched มีความสุขเหมือนกันเมื่อได้ภาพสวยๆ จากฝีมือการปักของเรา นำ ไปใส่กรอบแล้วนำมาประดับบ้าน มีความสุข... เริ่มปักตอนอยู่ประถมศึกษา 4 ปักบนผ้าตารางของญี่ปุ่น ทำ ง่าย พอเข้ามหาวิทยาลัยก็เริ่มทำแบบยากขึ้นหน่อยเป็นหมอนอิงให้ อาจารย์ที่เคารพรัก หลังแต่งงาน สามีไปศึกษาต่อที่ Copenhagen กลัวว่าเราจะเหงาจึงซื้อชุดภาพปักจากบริษัท EVA ROSENSTAND ส่งมาให้ทำ แต่คราวนี้เป็นการปักบนผ้าลินิน สีไหมสามสี่สิบสี สนุก มาก ภาพของเขาออกแบบ classic มาก ละเอียด สวยงาม มีชีวิต ชีวา ชอบมาก ทุกวันนี้ยังปักไม่หมด บางภาพชอบมากก็ปักซ้ำรูป เดิม ปักไปแล้วกว่าร้อยภาพ

ใช้เวลาหลังเลิกงาน ช่วงเวลารอคนไข้ ช่วงเวลาหลังกล่อมลูกหลับแล้ว ก็นั่งปัก”

“การปักภาพ Cross-stitched เป็นงานอดิเรก เป็นการใช้เวลา ว่างให้เป็นประโยชน์ เป็นการฝึกสมาธิ ทำจิตให้สงบ ฝึกความอดทน ความพยายามในการปักจนกระทั่งสำเร็จ ประดิษฐ์ภาพสวยงาม ประดบั บ้านและยังสามารถประยุกต์ทำอุปกรณ์ เครื่องตกแต่งบ้าน เช่น หมอนอิง ผ้าปูโต๊ะ จานรองแก้ว บางครั้งก็ปักภาพทำนาฬิกา และมอบให้เพื่อน ญาติที่เคารพเป็นการมอบความสุขให้กับเขาใน โอกาสพิเศษ แล้วก็ยังเป็นงานฝีมือที่เราตั้งใจทำ และเหนือสิ่งอื่น ใดก็คือ ความสุขจากงานที่เราได้สรรค์สร้างจากแบบที่ศิลปินได้คิด ประดิษฐ์ไว้ เราเป็นผู้สานต่อประดิษฐ์ไว้ชื่นชมต่อไป “

 

บทความอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

??????????? thaidentalmag.com