Column ประจำ
Sponsor

สมดุล คุณค่า ชีวิต : ข้ามเวิ้งฟ้า... Up in the Air

โดย : ทพ.สมดุลย์ หมั่นเพียรการ

มีคนกล่าวว่า..ชีวิตคือการเดินทาง และการเดินทางที่แท้จริง เริ่มต้นเมื่อเดินออกจากพื้นที่ของความคุ้นชิน (Comfort zone)

..........

หลายปีที่ผ่านมา หลังจากตัดสินใจลดทอนภาระจากการเป็นเจ้าของคลินิก เหลือแต่งานประจำในต่างจังหวัด พร้อมกับเริ่มต้นวิถีใหม่ด้วยใจรักและศรัทธา นั่นคือ การเป็นครูสอน yoga anatomy ทำให้ผมต้องสละความสุขจากความคุ้นชินหลายอย่างในชีวิตไป

จากเดิม ตอนใช้ทุนผมรับราชการอยู่ในกรุงเทพฯ หลังเลิกคลินิกตอนเย็น กลับบ้าน มีความสุขอย่างเรียบง่ายจากกับข้าวอร่อยๆฝีมือแม่ ดูทีวีสามัคคีที่ชุมนุมทุกคนในบ้านมารวมกันพร้อมหน้า ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ไม่ต้องปรับตัวและพบเจอคนแปลกหน้ามากนัก

แต่ตอนนี้ การเดินทางเคลื่อนที่แทบจะเป็นวิถีหลักในชีวิตของผม

ทุกสัปดาห์ต้องเดินทางไปพัทยา และภูเก็ตที่ละ 2 วัน ในบทบาทของหมอรักษารากฟัน ส่วนวันที่เหลือก็ยังเดินสายไปจัดอบรมตามต่างจังหวัดอยู่เนืองๆ อย่างสัปดาห์ที่ผ่านมาพอกลับจากทำงานที่พัทยา รุ่งขึ้นเป็นวิทยากรที่ ราชบุรี วันถัดมาไปภูเก็ต แล้วขึ้นเชียงใหม่ต่อ

ตะลอนทัวร์จนโดนคนแซวอยู่บ่อยๆว่าเป็น เซเล็บ ทั้งๆที่ชีวิตจริง เซ..(จน)เล็บ(ขบ) มากกว่า!

บ้านที่เคยเป็นพื้นที่คุ้นชิน จึงเป็นเพียงที่ไว้ transit สัมภาระไปยังที่หมายใหม่

ขณะที่อาคารผู้โดยสารที่สนามบิน และห้องโดยสารบนเครื่อง กลายเป็นสนามฝึกความคุ้นชินใหม่ในชีวิต

..........

สภาวะไม่คุ้นชิน (discomfort) เปิดประสบการณ์การเรียนรู้ใหม่ๆให้กับผม

นับตั้งแต่การจัด ‘สัมภาระ’ ให้อำนวยความสะดวกได้ โดยไม่ ‘สุมภาระ’ จนเป็นอุปสรรคขณะเคลื่อนตัว

ปรับนาฬิกาชีวิต กิน หลับ ขับถ่าย ไม่ให้แปรปรวน

แม้ส่วนใหญ่จะใช้เวลาอยู่บนเครื่องบินจนถึงที่หมายจะไม่เกินหนึ่งชั่วโมงเศษ แต่เวลาระหว่างทางจากที่พักไปยังสนามบิน จากสนามบินไปยังที่หมาย เวลาที่เผื่อไว้นั่งรอขึ้นเครื่อง รวมๆแล้วกินเวลาอย่างน้อย 3-4 ชั่วโมง

ไม่นับ extended version เมื่อเครื่องบิน delay เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เครื่องบินเสียเวลาจากสองทุ่ม เป็นตีสามครึ่ง ถึงบ้านเกือบหกโมงเช้า

เวลาระหว่างทาง เบียดโมงยามอันแสนสบายในพื้นที่คุ้นชินเดิมของเรา ทำให้เริ่มเรียนรู้การบริหารจัดการกิจกรรม(ให้)เข้าจังหวะ(กับ)เวลา

อาคารผู้โดยสาร ถูกผมรีโนเวตพื้นที่คุ้นชินขึ้นใหม่ เพียงแค่..ปรับมุมมอง

ผมปรับเก้าอี้นั่งรอ ซึ่งนั่งไม่สบาย กลายเป็นเก้าอี้ทำงานใช้เตรียมการสอน หรือเป็นเก้าอี้เลซี่บอย (Lazy boy)ในโฮมเธียเตอร์ ผ่อนพัก

โถงกว้างของอาคารเป็นโรงละครแห่งชีวิต ที่มีนักแสดงต่างชาติต่างภาษาสะท้อนวัฒนธรรมประจำชาติให้ชมแบบเรียลลิตี้

ในห้องโดยสาร ...

เมื่อคนกว่าร้อยคน ต่างที่มาต่างที่ไป แต่มีที่หมายเดียวกัน มารวมกันอยู่ในพื้นที่ไม่คุ้นชินของตัวเอง

ผมเห็นความพยายามของแต่ละคนที่จะฉกชิง comfort จากความรู้สึก discomfort ของที่สูญเสียไป โดยลืมนึกไปว่าบางครั้ง comfort ที่ได้รับนั้น มาจากการยัดเยียด discomfort ของเราไปให้คนข้างๆ

บางคนเอกเขนกถ่างขากว้างจนคนนั่งข้างๆหดตัวลีบหนีบขาแน่น ,เหวี่ยงกระเป๋าเก็บด้านบนโดยลืมนึกไปว่าเป้ที่สะพายยู่ด้านหลัง ได้กระแทกหัวของคนที่นั่งริมทางเดินเข้าอย่างจัง, ส่งกลิ่นหรือเสียงอันไม่พึงปรารถนารุกล้ำพื้นที่ความสงบของอีกฝ่าย

การจัดการความคุ้นชิน ในพื้นที่ไม่คุ้นชินจากคนแปลกหน้า แปลกที่ แปลกทาง เหล่านั้น เป็นบททดสอบที่ท้าทาย ในทุกสัปดาห์

..........

มองออกไปบนท้องฟ้านอกหน้าต่าง ที่ระดับความสูง 36,000 ฟิต เหนือระดับน้ำทะเล

ปีกด้านหนึ่งของชีวิต ถูกขยับขึ้นด้วยความเร่งรีบจากที่หมายหนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ทำให้เหนื่อยไม่น้อย

แต่ขณะเดียวกัน ปีกอีกด้านหนึ่ง ซึ่งพาเราเคลื่อนไปบนวิถีที่เราเลือกเดิน กลับเป็นพลังขับเคลื่อนที่ยิ่งใหญ่กว่า ไปสู่ที่หมาย..ที่ไม่คุ้นชิน

ปลายทางแต่ละครั้ง เปิดโอกาสให้ผมแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากผู้คนนับพัน ได้ทำในสิ่งที่รัก และได้เห็นว่า สิ่งที่เราทำ ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์แก่ผู้คนตรงหน้าเท่านั้น หลายครั้งยังส่งต่อไปเติมเต็มความสุขให้แก่ผู้อื่น เช่น เป็นค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดให้กับผู้ป่วยปากแหว่งเพดานโหว่ จ.น่าน ผ่านกองทุนเติมยิ้มอิ่มใจ ที่ผม และหมอแอ๋ว ทญ.วิภาวรรณ พึ่งวารี ร่วมกันตั้งขึ้น

เมื่อรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ นั่นเองที่ทำให้เราได้กลับมาเห็นคุณค่าในตัวเอง

ทั้งหมดนี้ คือ bonus reward ที่ได้รับจากการเดินทาง โดยไม่ต้องใช้ไมล์สะสมไปแลกมา

..........

สิ่งหนึ่งที่รับรู้ได้อย่างชัดเจนคือ การเดินทางข้ามเวิ้งฟ้านั้น เริ่มต้นขึ้นนับตั้งแต่เราได้ก้าวออกจากพื้นที่ความคุ้นชิน ปรับร่างกาย ปรับความรู้สึกภายใน

‘จัดการ..พื้นที่แคบ ด้วยการจัดใจ..ให้เปิดกว้าง’ ยอมรับความแตกต่างของผู้คน รับรู้อีกด้านหนึ่งที่อาจยังไม่เคยรู้จักของตัวเอง

ตัวตนที่ไม่อาจสะดวกสบายแบบที่เคย แต่กลับสะท้อนให้เห็นอีกด้านหนึ่งที่เราไม่ค่อยเห็น ศักยภาพบางอย่างที่ไม่ใช่การรักษารากฟัน กำลังค่อยๆหยั่งรากชีวิตอีกด้าน ให้แตกหน่อ งอกงาม

..........

ผมเชื่อว่า ทุกอย่างในชีวิตไม่มีเรื่องบังเอิญ ธรรมชาติได้จัดสรรให้เราได้มีประสบการณ์บางอย่างเข้ามาเติมเต็ม

"

วิชาที่ใช้เลี้ยงชีพ และวิชาที่หล่อเลี้ยงชีวิต
ล้วนอยู่นอกพื้นที่ของความคุ้นชินทั้งสิ้น
ซึ่งอาจเป็นที่หมายใหม่ที่รอคอยการเดินทางที่แท้จริงของเราอยู่ก็เป็นได้

"

บทความอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

??????????? thaidentalmag.com